Ang Boracay Bridge- Tulay sa Pag-Asenso o Shortcut sa Pagkasira?

Ni: Guillermo Sumbiling

Sa loob ng maraming dekada, ang dagat sa pagitan ng Caticlan at Boracay ang nagsilbing “gatekeeper” ng ating isla. Ang maikling biyahe sa bangka ay bahagi na ng Boracay experience. Pero dahil sa dami ng tao—umaabot na sa 200,000 tourists kada buwan—at sa hirap ng buhay ng mga workers, mainit ngayon ang usapan: Kailangan na nga ba natin ng 2.54-kilometer na Boracay Bridge?

Ang desisyong ito ay hindi lang tungkol sa semento at bakal; ito ay tungkol sa kinabukasan nating mga Aklanon. Para makapag-isip tayo nang tama, tignan natin ang dalawang side ng argument.

Side A: Bakit natin kailangan ang Tulay? (The “Global Hub” Vision)

Kung gusto nating maging ka-level ng Aklan ang mga sikat na destination sa mundo tulad ng Bali o Phuket, logical lang na magkaroon ng tulay.

Dignidad para sa mga Workers: Maraming staff ang hirap sa commute at mahal na boarding house sa isla. Kung may tulay, pwede silang tumira sa mainland Aklan kung saan mas mura ang bahay, at mabilis silang makakapasok sa trabaho. Mas malapit din sila sa mas maayos na school at ospital para sa kanilang pamilya.

Mabilis na Serbisyo: Mas madaling maghakot ng basura palabas ng isla at magpasok ng pagkain at supplies gamit ang truck kaysa sa barge. At kung may emergency sa gabi, hindi na kailangang maghintay ng bangka para madala ang pasyente sa ospital.

Level-Up na Turismo: Kung target natin ang mas maraming cruise ships at international flights, kailangan natin ng “industrial-scale” na transportasyon. Ang tulay ang susi para maging world-class metropolis ang ating probinsya.

Side B: Bakit delikado ang Tulay? (The “Sanctuary” Vision)

Para naman sa iba, ang tulay ang papatay sa ganda at “feel” ng Boracay.

Ang Bangka bilang “Security Guard”: Kung masaya na tayo sa 200,000 tourists at ititigil na natin ang pagpapatayo ng mga dambuhalang hotel at mall sa isla, sapat na ang current ferry system. Ang “bottleneck” sa port ang pumipigil para hindi mapuno ng sasakyan at sobrang daming tao ang Boracay.

Panganib sa Kalikasan: Sabi ng mga experts, ang mga poste ng tulay ay pwedeng makasira sa agos ng tubig. Kapag nagbago ang agos, pwedeng maubos o maanod ang ating sikat na white sand. Baka sa paghahanap natin ng convenience, mawala naman ang mismong dahilan kung bakit tayo pinupuntahan ng mga tao.

Modernisasyon, Hindi Konstruksyon: Pwede naman tayong mag-invest sa mas magagandang ferries o high-speed catamarans. Hindi kailangang magsimento sa dagat para lang bumilis ang biyahe.

Ang Dilemma ng Aklanon: Ano ba ang gusto natin?
Nasa kamay nating mga Aklanon ang desisyon. Kailangan nating mamili sa dalawang option:

1. Ang Sanctuary: Kung ang priority natin ay proteksyon at limitadong growth lang, hindi natin kailangan ng tulay. Ayusin lang natin ang management ng mga bangka at pantalan.

2. Ang Metropolis: Kung ang pangarap natin ay malawakang expansion —mas maraming turista, mas malalaking hotel, at mas mabilis na negosyo—ang tulay ang solusyon.

Pero dapat nating tanggapin na hindi na magiging “isla” ang pakiramdam sa Boracay.

Ang Hamon sa Atin:
Ang tulay ay permanente, pero ang kalikasan ay pwedeng mawala.

Bago tayo bumuhos ng semento, tanungin muna natin ang ating sarili: Gusto ba nating lumaki pa ang Boracay, o sapat na ang ganda nito ngayon at kailangan lang itong alagaan?

Ano ang mas mahalaga sa iyo: Ang bilis ng biyahe, o ang kaligtasan ng ating paraiso?